کتاب اول شخص مفرد

توی فرودگاه رفتم انتهای صف پشت سر چار پنج نفره ایستادم تا چمدانم رابه قسمتِ تحویل  بار بدهم. چمدانم را همین که گذاشتم زمین خورد به پای خانومی که جلوتر از من بود. همین که به پایش خورد خانوم برگشت و معلوم نیست دلش از چی پُر بود که خواست دِقّ‎دِلیش را سرِ من خالی کنه و شروع کرد به زدن حرفهای بی ربط. من عذرخواهی کردم و جوابش را ندادم. خانومه انگار خیلی عصبانی بود، چون با این که من داشتم جوابش را نمی‎دادم همین‌جور داشت یک‌ریز بَد می‎گفت. خیال نمی‎کنم کسی تو کلِ دنیا پیدا می‎شد که می‎توانست حدس بزنه دو نفری که اولین آشنایی‎شان این‎طوریه کمتر از یک سال بعد با هم ازدواج می‎کنن، آن هم با چه عشق پرشوری! من دیوونه‎ی زنم بودم و اون هم برام می‎مُرد! یک‎کلام هلاک هم بودیم! زندگی گرم و عاشقانه‎ی خودمان را داشتیم می‎کر‎دیم که طوفانِ بدبختی من بنا کرد به وزیدن و زنم را بُرد. زنم غیبش زد. اصلن معلوم نشد کجا رفت، چرا رفت، چطور رفت، با اراده رفت یا به‌زور. هیچ رد و اثری ازش نماند و نمی‎شد از کسی یا چیزی شکایت کرد. به پلیس جریان را گفتم و آن‌ها پی‌اش را گرفتند، اما راه به جایی نبردند. زنم گم شده بود…