کتاب هنر زنده ماندن

چنین کسی نه نیاز دارد که عبوس باشد و نه تباه و درهم‌شکسته، بلکه فقط نباید زاهد و سانیاسی (گوشه‌نشین) باشد. او با «استخوان‌های پرتوان بر زمین استوار» می‌ایستد، او با تمام قدرت به زندگی بله می‌گوید، او با شجاعت زندگی کردن ، تمام رنج‌ها و مرارت‌های زندگی را به تحمل می کند، و فلسفه‌اش وی را تا بدانجا کشانده که مرگ را با بی‌تفاوتی، سوار بر بال‌های زمان چون نمودی دروغین و شبحی ناتوان در نزدیکی خود می‌نگرد، شبحی که نمی‌تواند هیچ چیز را به هراس افکند، زیرا فرد یادشده نیک می‌داند که فقط «اکنون» در هیات لحظه‌ی حاضر برای او هستی دارد…