من و تو 1404

این کتاب یکی از مهم‌ترین آثار فلسفی قرن بیستم در حوزه رابطه انسان با جهان است.
بوبر در آن نشان می‌دهد که ما دو نوع ارتباط داریم: من–تو (رابطه اصیل و زنده) و من–آن (رابطه ابزاری و شیء‌وار).
در «من–تو» انسان با دیگری به‌عنوان موجودی کامل، حاضر و قابل مکالمه روبه‌رو می‌شود.
این نگاه، تجربه معنویت، اخلاق و ارتباط انسانی را دگرگون می‌کند.
«من و تو» کتابی کوتاه اما عمیق است که خواننده را وادار می‌کند نوع نگاهش به آدم‌ها و زندگی را بازنگری کند.