کتاب آبنبات نارگیلی

ابی به مکالمه با دخترهای دانشگاه خیلی حساس بود . آنقدر پسر مخلصی بود که فکر میکنم ازدواج هم می کرد به چشم های همسرش نگاه نمی کرد و به زمین خیره می شد. هر روز علاوه بر نمازهای روزانه کلی نماز قضای اقوام را می خواند و می گفت دلم می خواد همه قوم و خویشا با هم بریم بهشت. تنهایی حال نمیده. شاید نخواهند با تو بیان بهشت! اما ابی خیلی به حرفش معتقد بود و می گفت انشالله اول بهشت ی اتووس نگه میداره و بگه همه قوم و خویشا ابی سوار این بشن….