کتاب نامه های رز

وارد مي شوم. دفتر با چوب اقاقيا تزئين شده است. مرد نسبتا جواني، با موهاي بلوطي، پيراهن چهارخانه اي بر تن و يك شلوار جين، روي يكي از صندلي هاي دفتر نشسته است. اين قدر مضطرب شده ام كه نمي دانم بايد توجه ام را روي تزئين اتاق متمركز كنم يا ظاهر او. با نگاهي خاص به من خيره شده و گويي در حال ورانداز كردنم است. آقاي شالو تصميم مي گيرد به سكوت پايان دهد.
– خانم لولا هاورمونت، ايشان آقاي ونسان گارنيه هستند؛ پسردايي شما.
با شنيدن اين جمله، رسم ادب را به كلي فراموش مي كنم و تقريبا از روي صندلي ام مي افتم.
– پسردايي؟
ونسان هم پاسخ مي دهد: «بله، اين طور كه مشخص است مادربزرگ عزيزمان رازهاي زيادي داشته!»